ZNOR - magazine voor schoon gerief en levensgarnituur

Hier is het wat rustiger. Dat komt omdat ik momenteel keihard werk aan dit: www.znor.be, een kakelvers online lifestyle magazine. Opgezet met drie kompanen, en er komen dra nog wat straffe pennen bij. Omdat de krant tegenwoordig een aaneenschakeling is van déjà vu's, omdat we u razendsnel op de hoogte willen houden, omdat we dolgraag onze stokpaardjes met u willen delen, omdat het online moet in deze veranderende wereld, en vooral: omdat journalistiek ons in het bloed zit, en dagelijks ettelijke letters schrijven niet minder dan ons lijflied is.  

Mijn stokpaardjes: Liefde & Lust, Psychologie & Spiritualiteit, Vrouwenkwesties & Ouderschap. Allemaal verenigd in de rubriek HART. Al kan het, als ik daar plots zin in heb, net zo goed over lekker eten, goede boeken of aangrijpende kunst gaan.

Wees welkom aldaar!

www.znor.be

De heroïek van de fysiek

(in antwoord op de column van Els De Pauw, het afscheid van Tia Hellebaut en de vele 'egaliserende' Vrouwendagcolumns)

Het feminisme heeft het mis. Het levert een strijd op het verkeerde slagveld. Het wil uitwissen wat vol schoonheid en onmiskenbaar is: het onderscheid tussen man en vrouw. Het zou de vrouwelijkheid en het feest van het moederschap moeten eren, het plezier van baarmoeder en borsten moeten celebreren, maar het amputeert, het steriliseert. Sinds wanneer is het sekseverschil een scheldwoord geworden?

Op Vrouwendag en na de wekelijkse kolom van Els De Pauw (over het geworstel van Tia Hellebaut) stonden ze weer op de barricades: zij die menen dat dat wat tussen de benen bungelt slechts een detail is. Dat vrouwen zich moeten moeien met het bankwezen, dat mannen zich voor de goede orde een cursus bloemschikken moeten aanmeten.

Waarom begrijp ik dit niet? Omdat ik – en pas op, red alert, dat zal dan typisch vrouwelijk zijn – vertrekkend vanuit mijn eigen ervaring dagelijks aan den lijve voel hoezeer dat vrouw-zijn doorsijpelt in alle terreinen van mijn leven. Er is hier sprake van een primaat van het lijf, de hormonen, de chemie. Om te beginnen: in mij kan een kind huizen. Als dat kind er is, kan ik het door middel van mijn lijf in leven houden. Geen man die weet wat deze zegen, deze last voor een vrouw betekent.

Deze intense band heeft levenslang gevolgen. Het maakt dat ik mijn kind slechts een paar dagen kan missen, en mijn man zo nodig een paar weken. Hij die – en laat dat duidelijk zijn, beste voorvechtsters van de vierde golf – ’s nachts opstaat voor de baby en ampel zijn deel van het huishouden doet – kan met een gerust gemoed langere tijd alleen op reis vertrekken. Ik niet. Het lijf kniest, het wil koesteren, het hunkert. Het gemis doet na verloop van tijd te veel pijn.

Hoe gelijk we ook (willen) zijn, diep vanbinnen zit een groots verschil. Het maakt dat ik soms genot put uit gladgestreken hemden, uit een dampende stoofpot op het vuur. Meer dan mijn man. Die wil jagen, veroveren, avonturieren. Zijn trofee is een buffel voor in de kookpot, die van mij blije gezichten rond de tafel. Een cliché, maar ik kom het willens nillens in mezelf tegen. Net als Tia Hellebaut. 

‘Ik kan me niet genoeg meer opladen’, zei ze bij haar afscheid. Ik denk dat ook hier de natuur spreekt. Zelfs bij een sportvrouw zijn de krachten beperkt. Als ze al haar krachten verspeelt aan haar prestaties op de piste, blijft er niets meer over voor het gebroed. Ze moet kiezen, maar er is geen keuze. Ze is gericht op het overleven van de soort. De natuur neemt haar in bescherming: ga niet meer zo diep, zoek het niet zo extreem. Zonder de buffel kunnen we een tijdje, maar niet zonder de borst, niet zonder de bessen.

Ik herken haar keuze. Het moederschap heeft me intrinsiek veranderd. Me meer vrouw dan man gemaakt. Maar ik ervaar dit sekseverschil niet als een vloek, wel als iets dat we moeten vieren. Het duale spel van eb en vloed, van kwetsbaarheid en kracht, van yin en yang. Het is de heroïek van de fysiek. Het lichaam spreekt een taal waar de ratio geen verhaal tegen heeft. En dat is maar goed ook.

(Maar kijk, ik heb de tijd voor dit stuk gestolen uit de stilte van de nacht. Het is vijf uur en kroost en manlief slapen. Gelukkig eist het brein dus ook zijn plek op. Dat hebben we dan wel weer gemeen, liefste lullendragers.)

–  Annelies Vanbelle –

Vers schrijfseltjen

Over de vrouwelijke lustpil, de snoodaard Christian Grey, en Seks@Canvas, het nieuwe programma van Annick Ruyts - voor Feeling maart 2013.

 

De Bleekweide - Troostende openheid?

Geen programma is de voorbije tijd zo verguisd en gecontesteerd als ‘De Bleekweide’. Dat is te begrijpen. Wat we te zien krijgen is zonder meer telkens choquerend. De voorbije afleveringen: Lise, een bloem van een jongedame, die brutaal werd verkracht tijdens een reis naar Nepal, en daar een jaar later nog steeds de gevolgen van draagt. Mentaal een wrak. Eenzaam en bang. Ook ik heb gejankt. Het zal je dochter maar wezen, heb ik gedacht. En ook: haar ouders kijken nu mee. En haar leerlingen. En haar vrienden. Hoe onthutsend moet dat zijn. Dat je iemand die je lief is zo aan zijn lot hebt overgelaten. Niet wetend welke donkere draaikolk zich diep in haar ziel verschool.

Toch durf ik te stellen, ondanks alle tegenwerpingen – juridisch, ethisch, deontologisch – die men tegen het programma kan hebben: ‘De Bleekweide’ is ongelofelijk eerlijke televisie, die ontzettend raakt. Van een traagheid en een subtiliteit die men nog zelden op de beeldbuis ziet. Daarom alleen heeft het bestaansrecht. Daarom hou ik ervan.

Daarenboven is het leerzaam. We krijgen inkijk in hoe therapie werkt. Langzaam, stap voor stap, met veel zoeken, vallen en opstaan. Want veel meer dan de jeugdige cliënten zijn het misschien de therapeuten die zich in ‘De Bleekweide’ blootgeven. Hoe pakken zij het helingsproces aan? Wat vinden hun collega’s-therapeuten hiervan? Wat met hun methodiek? Doen ze het wel goed?

We krijgen nog meer te zien. Hoe lang één traumatische nacht kan nawerken, bijvoorbeeld. Hoe die alle terreinen van een leven lam legt. Een mentale kaalslag. En dat alles terwijl de waan van de dag voortraast, en wij allemaal te diep in ons eigen leven zijn verzonken om op te merken wat zich soms om ons heen afspeelt.

Dit alles deed me denken aan de fotoreeks die ooit in De Morgen Magazine verscheen bij het levenseinde van Roel Verniers. Ook zonder meer schokkend. Kon dit wel? Mag leed aldus worden tentoongespreid, gedeeld met het grote publiek? Het antwoord kan ook hier twee kanten op: 1) Nee, want het is te stuitend intiem, en dus aanschurkend tegen sensatie 2) Ja, want het is louterend voor wie het sereen wil ontvangen. Er valt veel wijsheid uit te rapen. Over onze kwetsbaarheid, over het feit dat pijn en dood onafwendbaar deel uitmaken van ons leven.

‘De Bleekweide’ geef ik daarom het voordeel van de twijfel, rekenend op de integriteit van de ontvanger. Het programma leert ons hanteren wat misschien niet hanteerbaar is. Het is een heftige confrontatie met onze zwakte en onze feilbaarheid. Een exponent van de nieuwe openheid ook, waarop onze huidige maatschappij drijft. Een openheid die misschien niet per se slecht, narcistisch of sensationeel is, maar vooral troostend. Een openheid die zorgt voor meer bewustwording, voor wie het wil zien. Het cynisme ver voorbij.

Ik heb het licht gezien

Terwijl wij op de tast onze weg door het leven zoeken, zijn er ook mensen wier pad baadt in stralend licht: ze worden bezocht door Maria, ze praten met God, en zien - letterlijk - het vuur in je lendenen branden. Vier portretten van mensen die het licht hebben gezien.

“Wees bewust van wat je denkt. Gedachten zijn realiteit.”

Marie-Thérèse Lips (68), heeft een praktijk voor psychotherapie en combineert dat met haar vermogen tot helderzien, -horen, -voelen en -weten. Ze is gespecialiseerd in EMDR, een techniek voor traumaverwerking.

“Toen ik elf was lag ik heel ziek te bed met roodvonk. Ik kreeg toen een BDE (bijna-doodervaring), al realiseerde ik mij pas veel later, toen ik er boeken over las, dat dit het was. Ik zag mijn hele levensfilm afspelen tot ik aan een soort nulpunt kwam, en toen ging ik naar ‘de andere kant’, waar mijn oma stond te wachten. Ginds was het heerlijk. Het was als op een prachtige zomerdag, er was een zachte temperatuur en iedereen was blij en gelukkig. Maar toen zei mijn oma: ‘Je moet terug, je tijd is nog niet gekomen.’ Sindsdien ben ik niet meer bang voor de dood.
“Ik heb er toen nooit met iemand over gepraat. Ook over mijn andere gedachten en gevoelens, die misschien niet zo gewoon waren, zweeg ik liever. Ik wist dat ze niet geaccepteerd zouden worden. De omslag is gekomen toen ik in 1996 een zwaar auto-ongeluk kreeg. Ik had afasie, een hersenkneuzing, een whiplash en moest lang herstellen. Terwijl ik te bed lag, begon ik alle tekeningen van gedachtebeelden die ik de voorbije jaren in mijn praktijk gezien had, te verzamelen en te analyseren. De mensen zeiden wel eens: ‘Kun jij gedachten lezen of zo?!’
“Pas toen ben ik gaan uitzoeken wat het allemaal betekende wat ik zag. Nu weet ik dat ik aura’s zie en hoe het zit met onze verschillende chakra’s. Ik neem niet alleen het stoffelijke lichaam waar, maar ook ons geestelijke lichaam. Hiervoor ga ik in een diepe concentratie en stem ik me af op een hogere trillingsfrequentie. Een beetje zoals sommige dieren ook geluiden horen die wij niet horen. Nu, iedereen kan dit leren hoor, via een gedegen training, ik ben helemaal niet zo bijzonder.
“Als iemand bij me komt, doe ik daarvoor een soort turbomeditatie. Ik spreek vanuit mijn innerlijk licht tot het innerlijk licht van de ander, en vraag wat hij of zij nodig heeft, waarmee ik kan helpen. Hij of zij verschijnt in geestelijke vorm voor mij. Ik zie geen persoonlijke dingen of intimiteiten, omdat ik me hiervoor bewust afsluit. Dat vind ik niet integer. Het is echt als een film die ik aan en uit kan zetten. In 99% van de gevallen blijkt wat ik vooraf heb gezien te kloppen. Zo kun je mensen natuurlijk heel snel helpen.
“Bij dit alles zie ik ook beelden. Bij iemand die brandt van verlangen zie ik bijvoorbeeld een vuurtje in zijn lendenen, bij iemand die zijn gevoelens moeilijk kan uiten zie ik een klem rond de keel, als iemand heel erg liefdevol is, zie ik echt een ‘gouden hart’. Als het met onze energie goed zit, zit er rond ons geestelijk lichaam een stralenbundel van licht. Ondertussen heb ik honderden van die beelden opgetekend. Slechts een fractie daarvan staat in mijn boek, ‘Gedachten in beeld’.
“Gedachten zijn dus echt zichtbaar. In een andere frequentie zijn je gedachten realiteit, en op een gegeven moment realiseert dit zich in de materie. De boodschap die ik daarom vooral wil geven is: wees bewust van wat je denkt. Gedachtekracht is geen verzinsel.”

Marie-Thérèse Lips geeft ook cursussen voor het ontwikkelen van emotionele en spirituele vermogens. Meer info: http://www.mthlips.nl/ 
 

“Ik heb een radicale bekering gekend. Een wedergeboorte.”

Nico Rydlakowski (36), bekeerde zich op zijn 25ste tot het christendom en is lid van de organisatie Power through Love.

“Al toen ik jong was had ik een grote angst om te sterven. Ik geloofde in de evolutietheorie en dat betekende dat de dood het einde was. Ik kon daar niet mee om. Ook was mijn hele jeugd een aaneenschakeling van teleurstellingen en tegenslagen. Door dit alles raakte ik zwaar verslaafd aan de speed en de XTC. Op een bepaald ogenblik zat ik zo diep dat ik leed aan schizofrenie, met bijhorende psychoses. Door de geestverruimende middelen die ik nam kwam ik in contact met het paranormale. Ik kreeg contacten met geesten, en zwierf soms hele nachten op het kerkhof rond. Het spreekt voor zich dat het hierdoor van kwaad naar erger ging met me.
“Op een bepaald moment was ik zo depressief dat ik in een duister moment besloot om zelfmoord te plegen. Net voor ik dat wou doen, kreeg ik een boodschap door dat ik naar buiten moest gaan. Voor mij was dat niet evident want ik meed in die tijd andere mensen. Ik ging toch buiten en zag boven me een grote lichtgevende driehoek, met daarin het wakende oog in een violette kleur. Wat ik toen voelde is haast niet te beschrijven: ik kreeg kippenvel en in één keer werd het bewustzijn dat God bestaat in mij gedropt.
“Een tijd daarna zat ik in de wagen en voelde ik heel sterk de aanwezigheid van God. Ik begon voor het eerst met hem te praten. Iedereen zei me dat ik me moest herpakken, maar God zei me iets anders: ik moest leren loslaten. God oordeelde niet, hij toonde alleen maar op een liefdevolle manier dat ik fout bezig was. Ik begreep dat hij me vergaf, dat ik me aan hem mocht overgeven. Die keer begon ik ook heel hard te huilen, iets wat ik al lang niet meer kon. Het was alsof het slechte uit me ging, en dat iets of iemand in me kwam. Ik kan niet anders dan denken dat dit Jezus was.
“Via het werk kwam ik iemand tegen die christen was. Hij gaf me het Nieuwe Testament mee. Zoals de meesten van ons was ik wel katholiek opgevoed, maar niet echt gelovig. In Marcus 5 las ik iets dat ik heel erg herkende. Het ging over een man die bezeten was en die ’s nachts woonde tussen de graven. Hij liep rond zonder kleren en sloeg zichzelf met stenen. Jezus bevrijdde hem van de boze geesten. Ik had een gelijksoortige ervaring gehad, en daardoor wist ik dat de bijbel meer was dan zomaar een verhaaltje.
“Sindsdien probeer ik de woorden van Jezus toe te passen. Ik ben lid van de organisatie Power through Love en wij gaan de straat op om de mensen Jezus te leren kennen. Het geloof is veel te lang opgesloten geweest in de kerk, terwijl Jezus een man van de straat was. Hij ging naar de zondaars en de tollenaars toe. Dat doen wij ook. We gehoorzamen Hem en doen aan handoplegging. Hierdoor hebben we al veel mensen zien genezen.
“Ondertussen ben ik elf jaar clean, en zonder dat het me ook maar één dag enige moeite heeft gekost. Ik ben getrouwd, ik heb twee kinderen, ik heb een huis gebouwd en ik heb vast werk. Ik heb een radicale bekering gekend, een wedergeboorte, met een totaal nieuwe identiteit. Daarom is het mijn plicht om Gods liefde uit te dragen.”

Meer info over Power through Love: http://www.powerthroughlove.be/


“Ik krijg veel telefoontjes van mensen die wat opgetild willen worden naar het licht.”

Hille Kok (69), moeder van vier kleinkinderen en grootmoeder van zeven kleinkinderen, woont in Volendam (NL), zag verschillende verschijningen en visioenen van Maria en Jezus.

“Toen ik 42 was trok ik samen met een vriendin naar Lourdes. We liepen er de Kruisweg. Het was gloeiend heet, wel 30 graden. Bij de derde statie, de eerste kruisval van Christus, kreeg ik een vreemde gewaarwording: ik werd bij de pols genomen, ik rilde van de kou, ik huilde. Het was alsof ik het verdriet van Christus voelde. Ik was afwezig en vertoefde even in een andere wereld. Daarna lag ik drie dagen op bed: ik had diarree en ik moest voortdurend overgeven. Mijn lichaam en ziel werden gereinigd, zo leek het wel. Als dat afgelopen was, was ik een totaal ander mens geworden. Maar toen begreep ik nog niet zo goed wat er allemaal met me aan de hand was, dat is me pas veel later duidelijk geworden.
“Toen ik hersteld was, liep ik met mijn vriendin door de stad. We bleven voor een winkelraam staan waar ik een schilderij van Jezus zag.’Kijk’, zei ik tegen mijn vriendin, ‘Jezus kijkt me aan!’. Ik kocht het schilderij en liep er de rest van de reis de hele tijd mee rond. Tegen iedereen zei ik trots: ‘Ik ben verliefd op Jezus!’ De mensen dachten dat ik gek was geworden, maar dat besefte ik toen nog niet, want voor mij was het natuurlijk je reinste realiteit.
“Ook toen ik thuiskwam kreeg ik steeds meer verschijningen. Van Maria, Jezus, andere heiligen. Ze gaven me opdrachten. Ik moest een kapel bouwen voor Maria en ik moest zorgen dat het hier een bedevaartsoord werd. Ik kreeg een plannetje door van hoe de kapel er moest uitzien. Met de hulp van een rijke zakenman heb ik die kunnen bouwen. Ook moest ik van Jezus een verlicht kruis van zeven meter hoog laten bouwen, dat staat er ondertussen ook.
“Tegen iedereen die ik tegenkwam vertelde ik enthousiast over wat me overkwam. Ik heb nogal het hart op de tong, ik kan geen komedie spelen. Maar de andere mensen zagen niet wat ik zie, dus ze geloofden me niet. Ik werd het voorwerp van spot. Nu is dat al veel beter geworden omdat al deze visioenen zijn uitgekomen, maar toen ben ik wel door een hele moeilijke periode gegaan.
“Nog steeds heb ik veel verschijningen. Soms simpelweg als mijn man naast mij in de fauteuil zit. Dan komt Jezus voor me staan in een verblindend wit licht en praat tegen me. Of ik zie Maria die aan mijn bed komt staan: een prachtige dame in het wit, met een boeket witte lelies. Ze glimlacht naar me en ik voel me vervuld van liefde. Het is zo mooi en ik voel me dan zo vredig, dat ik altijd een beetje teleurgesteld ben als het over is. Dan zie ik plots weer de kamer voor me, en moet ik even bekomen.
“In één van die visioenen gaf Maria me de opdracht mijn thuishaven niet meer te verlaten. Ik moet hier blijven om klaar te staan voor wie me nodig heeft. Heel veel mensen zoeken nu steun bij me als ze het moeilijk hebben. De telefoon rinkelt hier de hele dag. Soms krijg ik mensen aan de lijn die zelfmoord willen plegen. Dan moet ik ze weer een beetje dichter bij God brengen, optillen naar het licht. Dat is wat ik de mensen wil zeggen: zorg dat je zuiver blijft in je ziel, dat je liefde voelt. Als je zelf in het licht blijft, heb je de kracht om anderen naar het licht te helpen.”

http://www.volendam-hillekok.nl/


“Licht is voor mij helderheid. Inzicht in jezelf en je emoties.”

Krishnaraj (31), is een van de stichters van de One World Academy, een spirituele organisatie met thuisbasis in India die mensen wil inspireren tot meer bewustwording en geluk.

“In 2009 heb ik samen met een groep van vijftien vrienden de One World Academy opgericht. We hadden elk ons eigen levenspad achter de rug, met specifieke uitdagingen, maar één ding hadden we gemeenschappelijk: we waren altijd op zoek geweest naar de diepere betekenis van het leven. Al toen ik heel jong was worstelde ik met heel fundamentele vragen. Ik vroeg me af ‘Hoe kan ik gelukkiger worden?’, ‘Hoe kan ik me meer verbonden voelen met andere mensen?’ en ‘Wat is liefde?’, zo’n dingen. Het is niet zo dat we hier in India voorbestemd zijn om een spiritueler pad te volgen dan veel westerlingen, dat is een misverstand. Religie is hier duidelijk aanwezig, en er zijn veel rituelen, maar dat is nog iets heel anders dan een spirituele ontwikkeling, vind ik.
“Voor we de One World Academy oprichtten waren we allemaal lid van de Oneness University, ook een spirituele organisatie in India, onder leiding van het koppel Bhagavan en Amma. Er zijn nog steeds heel veel mensen die hun leer aanhangen, maar wij konden er ons almaar minder in vinden. Wij willen ons focussen op het helpen van mensen en het aanzetten tot persoonlijke transformatie. En daarvoor heb je niemand nodig, dat kun je vanuit jezelf. De Oneness University ziet dit anders en daarom besloten wij onze eigen weg te gaan.
“Wat wij mensen willen leren is om hun innerlijke licht te vinden. Licht betekent voor mij helderheid: inzicht in je gedachten je emoties. Of anders gezegd: bewustwording. Hoe vaak hebben we niet te maken met neerhalende gedachten als ‘niemand geeft om me’ en ‘niemand vindt me leuk’? Dat proberen wij om te keren, door mensen in contact te brengen met hun diepere zelf. Diep vanbinnen zit er een oneindige wijsheid, die iedereen kan vinden.
“Om mensen daartoe te brengen zijn er veel methodes. Men kan meditatietechnieken aanleren, cursussen geven, mensen omringen met veel liefde, vriendelijkheid en medeleven. Soms wordt ook een fysieke zegening gegeven om het spirituele proces te versnellen. Deze aanraking noemen we de ‘Gift of Presence’. Vaak worden tijdens die transformatie ook zaken uit het verleden weggewerkt die zorgen voor innerlijke verwarring.
“We leren mensen om conflicten van nu en vroeger te observeren, en hieruit te leren. Soms zie je dan haast letterlijk het licht aangaan in iemands hoofd. Zaken die nog obscuur bleven, worden plots helder. Het is een soort ontwaken, van donker naar licht. Mensen moeten hier niet hard voor werken, dat gaat allemaal heel natuurlijk. Het inzicht zelf verandert de gedachtegang. En dit alles gebeurt vanuit jezelf, niet door een externe kracht of entiteit. Er is een weten in ons dat veel fundamenteler is dan onze kennis en onze dagelijkse gedachten. Als je je daarop afstemt, weet je plots wat de betekenis van het leven is. Iets waar alle culturen en religies in de wereld al eeuwen naar op zoek zijn.”

De One World Academy organiseert begin 2013 de cursus ‘A New Beginning’ met Ananda Giri en Krishnaraj. Meer info: http://www.oneworldacademy.be/ 

(deze reportage verscheen in GDL, het magazine van Goedele, in december 2012)
 
(foto’s: Debby Termonia)

Nieuwjaarsbrief!

Verhalenfestival onder de stadshal

"Auteur/journaliste Annelies Vanbelle brengt samen met haar dochter het verhaal ‘Ezmeralda, de zwervende prinses van zes’. Annelies schreef het verhaal, maar de inspiratie kwam grotendeels van haar dochter. ‘Ze gaf zich een tijdje uit voor Prinses Ezmeralda en wij mochten haar echte naam niet meer zeggen. Daarop begon ik te fantaseren over een kinderboek dat ik samen met haar wou schrijven. Er kwamen zinnen en beelden, mijn dochters pittige uitspraken inspireerden me. Ze schreef het verhaal dus echt mee’, aldus Annelies. De ideeën schoof ze nadien in een Gentse context, om zo aan de opdracht van het verhalenfestival te voldoen."

Meer lezen in De Gentenaar

Verhalenfestival in Gent!

Annelies Vanbelle schreef & vertelt samen met dochterlief 
het stoute sprookje 'Ezmeralda, de zwervende prinses van zes'. 
Te zien en te horen op het Gents Verhalenfestival.
Op 23 december 2012, van 14 tot 18u, onder de stadshal. 
Voor kloeke zielen van zes tot honderdenzes!

Opnieuw beginnen... met je ex

Na een breuk duikt de twijfel wel eens op: misschien was het toch zo slecht nog niet? Bij deze koppels laaide de passie écht opnieuw op. En heviger dan tevoren.

“We hebben door die breuk niet alleen elkaar maar ook onszelf een beetje gevonden.”

Kevin Desmetz (34), goudsmid

Charis Vanmoerkerke (31), project administrator

Kevin en Charis leerden elkaar kennen in 2000 en gingen in 2004 samenwonen. In 2006 gingen ze uit elkaar. In 2007 begonnen ze opnieuw een relatie. Ze huwden in 2008 en in 2010 werd hun hernieuwde geluk bezegeld met een zoon, Issei (nu twee jaar).

Charis: “We leerden elkaar kennen in de zomer van 2000. Het was eigenlijk liefde op het eerste gezicht. Alles ging goed. Onze relatie kabbelde voort. We hadden zo goed als nooit ruzie. In 2004 kochten we een huis en gingen we samenwonen. Maar ik had het gevoel dat ik iets tekort had. Kevin werkte zeer hard om zijn eigen zaak op te starten, en ik zat vaak alleen thuis. Ik vroeg me af: is dit het nu? Moet ik dit nog vijftig of zestig jaar volhouden? Werken van nine tot five, ’s avonds nog wat huishouden doen, en dan samen in de zetel naar tv kijken? Er moest toch meer zijn in het leven? Ik hoorde ook allerlei wilde verhalen van mijn vriendinnen die nog single waren. Ik voelde me als een vogeltje in een gouden kooi, en wilde weer vrij zijn.”

Kevin: “Op een dag makte Charis haar valies maakte en besloot ze om voor even terug bij haar ouders te gaan wonen. Dat kwam voor mij als een verrassing. Ik begreep het niet zo goed. Ik werkte inderdaad hard, maar dat was voor onze spaarcenten, voor later. En ik hielp ook veel mee in het huishouden. Ik zag niet in wat ik nog meer kon doen. Ik had veel verdriet, maar legde me erbij neer. Ik verwachtte dat ze wel terug zou komen als ze wat tot rust was gekomen.”

Charis: “Maar ik kwam niet terug. Ik begon terug uit te gaan met vriendinnen en genoot van mijn herwonnen vrijheid. Na verloop van tijd kregen we allebei een nieuwe partner. We bleven elkaar echter zien, op vriendschappelijke basis. We hadden ook een gemeenschappelijke vriendenkring. Op een bepaalde dag gingen we zelfs samen naar zee. Kevin met zijn nieuwe vriendin, en ik met mijn nieuwe vriend.

“Maar ook met die nieuwe vriend was ik niet gelukkig. Ik vroeg me af: ben ik wel normaal? Zoek ik iets wat niet bestaat? Op een dag kwam de omslag, toen een vriendin me zei: ik weet wat jij wil, jij zoekt gewoon ‘een Kevin’. Toen besefte ik dat ik hem verschrikkelijk miste, dat ik een foute beslissing had genomen. Ik heb liggen huilen in mijn bed. Je weet pas wat je mist als je het niet meer hebt. Het was alsof ik aan den lijve moest ondervinden dat het gras niet groener is aan de andere kant.”

Kevin: “Ik zag dat Charis er steeds triester bijliep. Stilletjes hoopte ik natuurlijk dat ze me miste. Ik nodigde haar uit om eens te praten. En mijn voorgevoel bleek te kloppen.”

Charis: “Een week later woonden we weer samen. Dat ging relatief vlot. Er waren geen diepe wonden geslagen. Er was niemand belogen of bedrogen. Kevin vroeg me wel of ik hem enige garantie kon geven dat ik niet weer zou weggaan. Maar ik denk dat hij nu zekerder mag zijn dan vroeger dat ik zal blijven. Ik weet wat het is zonder Kevin, en ik wíl niet meer zonder hem.”

Kevin: “Ik vind dat Charis warmer is geworden sindsdien, minder afstandelijk. Het lijkt alsof we niet alleen elkaar, maar ook onszelf een beetje gevonden hebben in het jaar dat we uit elkaar waren.”

Charis: “In 2008 heeft Kevin me dan ten huwelijk gevraagd. Op restaurant, met een echte knieval en een mooie ring. Nu zijn we gelukkig, maar misschien een beetje anders samen. We laten elkaar heel vrij en hebben elk onze eigen vriendenkring. Vroeger kon dat niet. We waren jong, en veel jaloerser. Nu is dat allemaal wat losser geworden.”         

“Alles lijkt intenser te zijn nu. Ook de intimiteit.”

Hans De Munter (59), acteur

Diane De Clopper (63), uitgeefdirecteur

Hans en Diane leerden elkaar kennen in 1979. Ze woonden drie jaar samen en gingen daarna uit elkaar. Sinds 1 mei 2012 hebben ze opnieuw een relatie. Diane heeft één zoon, Patrick (41). Hans heeft drie zonen: Gaétan (22) en Gilles (19) uit zijn eerste huwelijk, en Rik (7) uit de tien jaar durende relatie die daarna kwam. Diane woont en werkt voornamelijk in Ljubjlana (Slovenië). Hans is momenteel te zien in ‘Familie’ (VTM) en in de fictiereeks ‘De Vijfhoek’ (Eén).

Hans: “Tweeëndertig jaar geleden ontmoetten wij elkaar voor het eerst. Onze beide partners waren nogal fladderaars, wat maakte dat wij vaak samen aan de toog belandden. We konden het onmiddellijk goed met elkaar vinden. We raakten nooit uitgepraat. Het gebeurde wel eens dat we bij elkaar ons hart luchtten over onze partners, maar aan een relatie dachten we nog niet.”

Diane: “Toen bleek dat we op een bepaald ogenblik allebei weer vrijgezel waren, hadden we elkaar snel gevonden. We gingen ook heel snel samenwonen. Mijn zoon Patrick was toen negen, geen evidente leeftijd om zomaar iemand nieuws in zijn leven toe te laten. Maar het klikte meteen.”

Hans: “Wat misschien meespeelde was dat ik niet moest concurreren met zijn echte vader. Dianes man was gestorven, hij had zelfmoord gepleegd. Op een keer verontschuldigde ik me een beetje bij Patrick omdat ik geen zo’n blitse auto had als zijn vader zaliger. Toen hij zei dat mijn bescheiden auto minstens even mooi was, klonk dat een beetje als een liefdesverklaring (lacht).”

Diane: “Toen we drie jaar samen waren hoorde ik via een vriend dat Hans stiekem vreemdging. Het bleek voor Hans niet echt een relatie van belang te zijn, maar ik was boos en besloot onze relatie te beëindigen. Nu zou ik daar misschien anders mee omgaan, maar toen dacht ik: ander en beter. Elk moest zijn weg maar gaan. Je moet dat ook zien in de context van die tijd. We waren allebei nogal vrij van gedachten, en aan een relatie kenden we niet dezelfde waarde toe als nu.”

Hans: “We bleven daarna altijd wel op een vriendschappelijke basis met elkaar omgaan. Ik studeerde aan het conservatorium in Gent, maar in het weekend bleef ik vaak bij Diane logeren. Ik sprak ook radiospotjes in, voor het blad waar ze toen voor werkte.”

Diane: “Ja, ik hield zo van zijn stem. Ik hou nog steeds van zijn stem (knipoogt).”

Hans: “Pas toen ik mijn vrouw leerde kennen, namen wij echt afscheid van elkaar. Gaandeweg verwaterde het contact.”

Een tweede kans

Diane: “In 2001, bijna twintig jaar later, gaf mijn zoon een feest voor zijn dertigste verjaardag. Daar was Hans toevallig ook uitgenodigd, via een gemeenschappelijke vriendin. Moeiteloos raakten wij opnieuw aan de praat. Ook op het huwelijksfeest van Patrick, in 2006, bleven wij urenlang in elkaars gezelschap, bijna tot ergernis van de andere aanwezigen. Maar van liefde was toen nog niet echt sprake.”

Hans: “De vlam sloeg pas terug in de pan begin dit jaar. We liepen elkaar tegen het lijf op de Leopoldplaats in Antwerpen. Het was een barkoude januaridag. Diane stelde voor om ergens gezellig binnen koffie te gaan drinken. Ze wou weten hoe het ging met mijn gezondheid, ze had ergens gelezen dat het niet zo goed met me ging.”

Diane: “Ondertussen hadden we allebei een heel leven achter de rug, een leven dat zo zijn sporen had nagelaten. Hans had twee lange relaties achter de rug en was net een moeilijke periode doorgekomen. Vanwege hartritmestoornissen had hij een pacemaker moeten laten plaatsen. Ik had als happy single een heel fijn leven geleid, maar in 2009 ben ik ei zo na aan de dood ontsnapt. Op bezoek bij een vriendin in Tunesië kreeg ik een hersenbloeding. Heel veel geluk heb ik toen gehad. Mijn reukzin is nu defect, maar voor de rest was ik na een paar maanden weer de oude. Alles wat daarna is gekomen, zie ik als een tweede kans. Daarom ook is mijn keuze voor Hans nu zo belangrijk. Ik besefte dat hij iemand is die ik niet wilde verliezen.”

Hans: “Toen ik Diane terugzag voelde ik weer die verliefdheid van vroeger. Er hing iets in de lucht, ik denk dat dat voor ons allebei voelbaar was. Maar ik wou daar niet onbedachtzaam mee omgaan. Ik wou zelf niet gekwetst worden, en vooral: ik wou Diane niet kwetsen. Daarom wou ik eerst voor mezelf weten of die vlinders die ik voelde meer waren dan gewoon nostalgie.”

Diane: “Doordat we beiden zo terughoudend waren, duurde het nog een hele tijd vooraleer het echt tot een relatie kwam. Ik probeerde wel zo vaak mogelijk in België te zijn, al verzweeg ik voor Hans dat ik mijn agenda hiervoor een beetje manipuleerde (lacht). Hans is heel hoffelijk, hij zette me na elk afspraakje keurig voor mijn appartement af. Na weer zo’n avond kon ik het niet meer houden en stuurde hem een berichtje: dat het toch wel erg gezellig was geweest, en dat ik eigenlijk veel zin in hem had. Ik moest dezelfde dag helaas naar Ljubljana vertrekken, maar de volgende keer dat we elkaar zagen was het feest.”

Hans: “Ja, 1 mei 2012 was in veel opzichten een feestdag (lacht).”

Eén grote familie

Hans: “Er is in die tweeëndertig jaar veel gebeurd, maar eigenlijk zijn we nog steeds dezelfde mensen, met misschien wat meer patine. We kunnen nog altijd uren met elkaar praten. Over vroeger, over nu, over alles wat we hebben uitgespookt. We hebben geen geheimen voor elkaar, er zijn geen taboes. Ik vermoed dat we elkaar ondertussen wel kennen. En we veroordelen elkaar nooit. Echte soulmates, dat zijn wij, denk ik.

Diane: “Een tijd geleden ging ik uit eten met Gilles, de zoon van Hans. Hij is doorgaans niet zo’n prater, maar die avond zei hij iets heel schoons. Dat Hans zijn mama en de andere vrouw waar hij mee samen was geweest heel graag had gezien, maar dat het tussen ons nog iets anders was. Iets heel bijzonders. Dat deed ontzettend veel deugd aan mijn hart.”

Hans: “Ook voor mij is het een plezier om Patrick nu weer in mijn hart te sluiten. De eerste keer dat ik weer voor zijn deur stond, zei hij: ‘Ah, de papa!” Zo voelt het voor mij ook: alsof hij mijn eigen zoon is. Toen was hij een kind, en ik een volwassen man. Nu zijn we allebei volwassen, en gaan we samen op café. Maar die goede band van toen is er nog steeds.”

Diane: “Ook voor mij is het heel ontroerend om te zien hoe ze met elkaar omgaan, en soms samen om mij lachen. Alles verloopt eigenlijk heel ongedwongen. Ook mijn familie heeft Hans onmiddellijk weer opgenomen, alsof hij nooit weg is geweest. Op dat vlak zijn wij een beetje Italiaans: heel open, heel gastvrij. Nooit genoeg volk aan de tafel.”

Hans: “En mijn zoon Rik die zeven is heeft er meteen een vriendje bij: Leon, de kleinzoon van Diane. Prachtig om te zien hoe zij het ook samen kunnen vinden.”

Diane: “Ik denk dat wij nu, veel meer dan vroeger, die mooie momenten koesteren. Alles is wat minder vanzelfsprekend geworden. We beleven de dingen intenser, ook de intimiteit tussen ons beiden. We zijn allebei gesteld op onze vrijheid, maar we zijn ook heel graag samen. We kunnen enorm genieten van dezelfde dingen: uit eten gaan, mooie architectuur, reizen. Ik denk dat we samen nog een rijk leven tegemoet gaan. We hebben allebei een tweede kans gekregen. En die willen we met beide handen aangrijpen.”   

Terug naar je ex…een goed idee?

Sybille Vanweehaeghe, relatietherapeute en seksuologe:

“In mijn omgeving en in mijn praktijk zie ik vaak hetzelfde mechanisme terugkeren. Koppels leren elkaar kennen als ze jong zijn, gaan samenwonen en krijgen kinderen. Ze zijn verliefd en op die emotionele basis beginnen ze een relatie. Maar onderweg raken ze elkaar een beetje kwijt. Er ontstaan ergernissen over de ander. Iemand is te veel bezig met zijn carrière, een ander gaat misschien vreemd. Ze zijn ontgoocheld dat de relatie niet voldoet aan de verwachtingen die ze koesterden, aan de ‘ultieme relatie’ die ze in gedachten hadden. Hun ‘reële’ partner bevalt hen niet. Vaak zijn ze te jong om hier op een goede manier mee om te gaan, en dus gaan ze uit elkaar.

“Of het zin heeft om na een breuk opnieuw te beginnen, is afhankelijk van de aard van het conflict dat het koppel uit elkaar dreef. Praktische conflicten, zoals onenigheid over de verdeling van huishoudelijke taken, zijn relatief makkelijk op te lossen. Seksuele of relationele problemen, zoals een moeizame communicatie, zijn al moeilijker aan te pakken. En dan heb je ook nog de gedragsmatige conflicten. Hiermee bedoel ik mensen die lijden aan een bepaalde verslaving, die geweld plegen of te impulsief zijn. Dit moet gericht aangepakt worden via therapie. Als iemand bijvoorbeeld een verslaving weet te overwinnen, dan is er een grotere kans dat een relatie een tweede keer wel slaagt.

“Hoe dan ook is het van belang dat beide partners tijdens een relatiestop aan zichzelf werken en inzicht krijgen in wat er verkeerd is gelopen. Ze moeten durven te erkennen wat hun eigen aandeel was in het conflict. Hier neemt de ratio de plaats in van de emotie. Je moet op een nuchtere, realistische manier naar je relatie durven te kijken, niet zozeer op een romantische manier. De relatie met de meeste slaagkans is volgens mij een relatie gebaseerd op vriendschap. Je partner als je beste maatje, je soulmate, degene bij wie je alles kwijt kunt.

“Als mensen een tijd uit elkaar zijn geweest, laat dat altijd sporen na. Het is als een gebroken vaas: de barst blijf je zien. Dat betekent dus dat er opnieuw moet gewerkt worden aan het basisvertrouwen. Koppels moeten de band tussen elkaar weer smeden, en dat vergt tijd en engagement. Vaak zijn mensen na zo’n relatiebreuk wel milder geworden. Ze hebben zichzelf beter leren kennen en kunnen beter om met de kleine kantjes van de ander. Omdat ze beseffen dat ze zelf evenveel kleine kantjes hebben.”

Drie tips voor koppels die het opnieuw willen proberen

1. “Vooraleer je terug van start gaat, vraag je dan even af of je ex-partner eigenlijk wel de juiste partner is voor jou. Kies iemand die op je lijkt, want de verschillen zullen al groot genoeg blijken. Ik geloof niet in tegenpolen die elkaar aantrekken, want snel genoeg stoten ze elkaar af. Met iemand die op je lijkt, bedoel ik iemand die jouw visie op het leven en de toekomst deelt. Het gaat uiteraard niet over allebei graag Italiaans eten of gaan shoppen.”

2. “Raadpleeg een relatietherapeut, die samen met jullie kan bewaken dat je niet in dezelfde valkuilen trapt. Terug samenkomen houdt sowieso een risico in. Een tweede keer uit elkaar moeten gaan zou erg pijnlijk zijn. Daarom is het goed een derde in te schakelen, die fungeert als veiligheidsmarge.”

3. “Een concrete tip: ga met je partner op date alsof het de eerste keer is. Verras de ander en koop treinticket naar de kust, of boek een restaurant. Leer elkaar weer kennen en ontdekken. Stel vragen alsof je elkaar nog nooit hebt gezien. Wat vindt de ander leuk en minder leuk? Een rollenspel dus, dat opnieuw het speelse in de relatie kan brengen.” 

Gaan we tegenwoordig te snel uit elkaar?

Koppels gaan sneller uit elkaar dan vroeger. Ter vergelijking: in 1975 werden er 72.869 huwelijken gesloten en 10.977 huwelijken ontbonden. In 2010 waren dit al 28.903 echtscheidingen tegenover 42.159 huwelijken. De gemiddelde duur van een huwelijk in België is vandaag 14 jaar. De pijnpunten liggen doorgaans tussen de 7 en de 11 jaar, als de kinderen klein zijn, en men te weinig tijd heeft voor elkaar. Het is ook het moment van de drukke carrière. Gemiddeld is men bij een echtscheiding 44,1 jaar.

Sybille Van Weehaeghe: “Nu zijn er veel meer echtscheidingen omdat de eisen van het leven zoveel hoger liggen denk ik.  Men wil ‘alles’ en men is vrij perfectionistisch in het realiseren van die doelen. Men kan er moeilijk mee om als het plaatje niet volledig klopt. Mensen kiezen nu ook veel meer voor zichzelf, en niet meer in functie van het huwelijk, de goegemeente of de kinderen. Ook voor samenwoners geldt eigenlijk het zelfde: men eist alles, én onmiddellijk.

“Toch blijft een relatie veel slaagkans hebben als men maar vanaf het begin duidelijk grenzen uittekent, en communiceert over wat men wil en niet wil. Als een koppel vanaf de start goed communiceert, en dit blijft doen doorheen de jaren, is de kans vrij groot dat het kan lukken. Praten en authentiek zeggen wat je als individu belangrijk vindt binnen het koppel geeft de beste garantie. Maar dit is een altijddurende opdracht.”

(dit artikel verscheen in Feeling december 2012)

(de foto's zijn van Liesbet Peremans)